Lost Password?

A password will be emailed to you. You will be able to change your password and other profile details once you have logged in.

Αίγινα τo «Κουκούλι» του Νίκου Καζαντζάκη

kazantzakis_house

Κανένας τόπος στον κόσμο δε χώρεσε το μεγάλο στοχαστή του 20ου αιώνα όσο η Αίγινα. Ελεύθερο πνεύμα όπως κι οι ήρωες του Αλέξης Ζορμπάς ή Καπετάν - Μιχάλης, αρνιόταν όλη του τη ζωή τον παραμικρό περιορισμό, ακόμα και το ρόλο του υπουργού παραπάνω από τρεις μήνες δε μπόρεσε να τον αντέξει, ένα αποδημητικό πουλί που περιπλανιόταν από ανατολή σε δύση κι από νότο σε βορρά, είτε σαν πολεμικός ανταποκριτής και μεταφραστής της UNESCO, είτε σαν αναζητητής της δικής του αλήθειας. Την Αίγινα, όμως, την ερωτεύτηκε, κι εδώ έχτισε την πρώτη μόνιμη κατοικία της ζωής του, για να απομονωθεί μεγάλα διαστήματα, κυρίως τα χρόνια της κατοχής, συγγράφοντας ή ολοκληρώνοντας κάποια από τα αριστουργήματα που κληροδότησε στην παγκόσμια διανόηση. Την είχε από τα μέσα της δεκαετίας του ’20 στο νου, αλλά τελικά αγόρασε το χωράφι στο Λιβάδι το 1935, και θεμελίωσε το σπίτι το Μάη του ’36, σε σχέδια του αρχιτέκτονα Βασίλη Δούρα. Εγκαταστάθηκαν εκεί με τη γυναίκα του, την Ελένη, την άνοιξη του επόμενου χρόνου, ενώ το σπίτι ήταν ακόμα ημιτελές, κι η κατασκευή ολοκληρώθηκε με την προσωπική τους εργασία, και τον Καζαντζάκη να βοηθάει τους χτίστες, να αρμολογεί, να επιβλέπει. Ίσως γι αυτό το αγάπησε τόσο που να το λέει «Κουκούλι» του. Είναι ένα λιθόκτιστο κτίσμα, που η ασκητική του λιτότητα και η οργανική του ενσωμάτωση στο βραχώδες Αιγινήτικο τοπίο το αναδεικνύουν σε υπόδειγμα μοντέρνου αρχιτεκτονικού ύφους, ακριβώς πάνω στον παραλιακό, με απεριόριστη θέα στο γαλαζοπράσινο του Σαρωνικού. Οι διηγήσεις λένε πως ο Καζαντζάκης κάθε φθινόπωρο ανέβαινε στην ταράτσα όπου ήταν το γραφείο του κι άνοιγε τα χέρια για να καλωσορίσει τα πρωτοβρόχια ως «μεροκάματο» για τα δικά του γραπτά.
Στο βορειοδυτικό υπόστεγο, θα μπει αργότερα μια ξυλόγλυπτη γοργόνα, που ο Καζαντζάκης είχε δει σ’ ένα ταρσανά του νησιού, και στο ανώφλι, ο ιερός τροχός του Σιντοϊσμού, φτιαγμένος με μαύρες και χρυσές ψηφίδες.

Στο «κουκούλι», το ζεύγος Καζαντζάκη θα μείνει μέχρι το 1946. Εκεί θα φιλοξενήσουν το Σικελιανό, τον Πρεβελάκη, τον Κακριδή και δεκάδες άλλους φίλους κι εκεί ο θα γράψει ο συγγραφέας μεγάλο μέρος του έργου του, καθώς είναι η περίοδος που εξακολουθεί να δουλεύει την Οδύσσεια, συνθέτει τα κάντα για τις Τερτσίνες του, μεταφράζει Δάντη, Κοκτώ, Χάουπτμαν, Σαίξπηρ, Πιραντέλο, Γκαίτε και γράφει τις ταξιδιωτικές του εντυπώσεις, θεατρικά έργα και μυθιστορήματα στα γαλλικά.

Από την Αίγινα φεύγει σπάνια, για να ταξιδέψει (Ιαπωνία-Κίνα, Ισπανία, Αγγλία), ή για να επιβλέψει την έκδοση της Οδύσσειας (1938).
‘’Όπου πάω κρατώ πάντα ανάμεσα στα δόντια μου σα φύλλο δάφνης την Ελλάδα’’, έλεγε με υπερηφάνεια. Και το σπίτι στο Λιβάδι ήταν σίγουρα ένα κομματάκι από αυτό το δαφνόφυλλο.

Μοιραστείτε το Άρθρο

Σχετικά Άρθρα